| Jaćwingowie | JAĆWINGOWIE, Jaćwięgi, wymarły lud prus.-litew. z grupy Bałtów, zamieszkujący w średniowieczu ziemie między jez. Mamry i Śniardwy a rzekami Biebrzą, Niemnem i Szeszupą; na przeł. X i XI w. poddani ekspansji pol. i ruskiej (np. 983 wyprawa Włodzimierza Wielkiego); w XI–XII w. stosunki słow.-jaćwieskie raczej pokojowe; w XIII w. łupieskie najazdy Jaćwingów na Mazowsze i Małopolskę (często wspólnie z Litwinami) i odwetowe wyprawy pol.; od poł. XIII w. rywalizacja krzyżacko-pol.-ruska o opanowanie Jaćwieży; coroczne od 1278 najazdy Krzyżaków doprowadziły 1283 do wyniszczenia Jaćwingów; ich resztki schroniły się na Litwie, Rusi i Mazowszu; część Krzyżacy przesiedlili do Sambii (gdzie wsie Jaćwingów przetrwały do poł. XVI w.).
A. KAMIŃSKI Jaćwież. Terytorium, ludność, stosunki gospodarcze i społeczne, Łódź 1953.
Komentarze: Nowa encyklopedia powszechna PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN SA |
| Jastorfska kultura | JASTORFSKA KULTURA, archeol. kultura wczesnej epoki żelaza, rozwijająca się na terenie pn. i środk. Niemiec od VII w. p.n.e. do przełomu er; osiedla słabo poznane; duże ciałopalne cmentarzyska płaskie — groby z reguły popielnicowe, obstawione kamieniami; wyroby z brązu i przede wszystkim z żelaza, m.in. szpile ze skrzydełkami, klamry do pasa, zapinki, kolczyki, brzytwy, szczypczyki; ceramika — charakterystyczne naczynia wazowate o brzuścu jajowatym lub kulistym, chropowaconym. Nazwa od miejscowości Jastorf w Dolnej Saksonii (Niemcy). Komentarze: Nowa encyklopedia powszechna PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN SA |