Jestes tutaj:   Strona główna arrow Wiadomości archeologiczne arrow Polski uczony w ekipie odkrywców najstarszych ozdób świata
Kacik Szajmona
Nowości wydawnicze
Dotacja Pradzieje.pl

Jeśli podobają Ci się PRADZIEJE.PL i doceniasz to co robimy, wesprzyj nas. Utrzymanie serwera kosztuje dziś naprawdę wiele. Liczy się dla nas każda złotówka.

Dofinansowanie
Jednorazowo Miesicznie

Waluta

Kwota

Waluta

Kwota






Przypomnij mi haso
Nie masz konta? Za sobie
Polski uczony w ekipie odkrywców najstarszych ozdób świata Drukuj E-mail
PAP – Nauka w Polsce   
Wśród śladów obozowiska myśliwskiego z okresu środkowego paleolitu, amerykańska ekspedycja naukowa w Tanzanii dokonała rewelacyjnego znaleziska - odkryła pięć paciorków wykonanych ze skorup strusich jaj. Uznano je za najstarsze ozdoby świata. Naukowcy, datując znalezisko na 60-80 tys. lat dowodzą na jego podstawie, że homo sapiens już wówczas posiadał  samoświadomość.
W pracach terenowych bierze udział polski archeolog, prof. Michał Kobusiewicz z Instytutu Archeologii i Etnologii PAN w Poznaniu. Odkopane paciorki to niezwykłe znalezisko. „Są najstarsze ze znanych nam ozdób na świecie, oprócz dwóch innych, datowanych na podobny okres paciorków ze skorup jaj strusich i muszelek, odnalezionych kilka lat temu w Republice Południowej Afryki” – mówi prof. Kobusiewicz.
„Dolną warstwę obozowiska, miejsca znalezienia ozdób, datowaliśmy na 60-80 tys. lat temu na podstawie metody termoluminescencyjnej (OSL)” – dodaje naukowiec.

Jak wynika ze słów archeologa, znalezisko świadczy o tym, że już co najmniej 60 tys. lat temu homo sapiens posiadał samoświadomość. Według naukowców, gatunek antropologicznie nowoczesnego homo sapiens pojawił się w południowej Afryce około 200-150 tys. lat temu. Nie był on jednak jeszcze intelektualnie tak rozwinięty jak współczesny człowiek.

„Prawdopodobnie około 60 tys. lat temu doszło do zmian w budowie mózgu, które spowodowały rozwój intelektu. Jednym z kryteriów nowoczesności człowieka jest istnienie samoświadomości, czyli poczucia, że jest się kimś innym niż własna grupa. Potrzeba upiększania się, projektowanie i wykonywanie ozdób, w tym paciorków, to dowód chęci odróżnienia się od innych, a więc właśnie poczucia rozwiniętej samoświadomości” – uważa prof. Kobusiewicz.

Zaznacza, że być może już dużo wcześniej homo sapiens malował ciało różnymi barwnikami, ale brak na to dotychczas dowodów.
 
Trudno powiedzieć, czy znalezione paciorki nosiła kobieta czy mężczyzna i czy miały one znaczenie tylko dekoracyjne, czy może także kultowe.

„W Afryce i na Syberii archeolodzy znajdowali liczne paciorki i inne ozdoby o funkcji kultowej, wkładane do grobów, ale pochodzące z dużo późniejszego okresu (młodszej starszej i młodszej epoki kamienia). Z czasów początku homo sapiens w Afryce nie mamy żadnych zachowanych grobów, więc nie możemy powiedzieć, czy ozdoby miały wtedy znaczenie kultowe” – wyjaśnił prof. Kobusiewicz.

„W ciągu dwóch ostatnich sezonów badań, na terenie obozowiska uzyskaliśmy dużą liczbę zabytków. Wspomniane paciorki leżały w odległości kilku metrów od siebie” – opisuje prof. Kobusiewicz.

Technika produkcji paciorków znana jest nam ze znalezisk późniejszych. „Ówcześni musieli podbierać jajka składane przez strusie w gniazdach na ziemi. Z dostępem do nich nie było większego problemu, zresztą tak jak i dziś w tej samej okolicy” – przekonuje prof. Kobusiewicz.

„Skorupki jaj były obtłukiwane na mniejsze fragmenty, a następnie szlifowane na kamieniach ze specjalnym żłobkiem. W ten sposób uzyskiwano okrągły kształt. Ostatnim etapem prac było wiercenie otworów za pomocą krzemiennych narzędzi” – opowiada profesor.

Sposobu noszenia paciorków można się jedynie domyślać. „Mogły być nawleczone na żyłę lub włosie zwierzęce i noszone jako naszyjnik, bądź też naszywane na odzież” – przypuszcza archeolog. 

Skorupki to rzadkie znalezisko także z innego powodu. „Materiał organiczny musi mieć odpowiednie, zasadowe środowisko zalegania, by zachować się do naszych czasów” – wyjaśnia profesor Kobusiewicz.

Dzięki temu środowisku, oprócz wspomnianych ozdób, naukowcy mogli odkopać liczne szczątki kostne zwierząt. „Końcowej ich analizy jeszcze nie posiadamy. Ze wstępnego oglądu wynika, że kości są pozostałościami pokonsumpcyjnymi. Świadczy o tym ich rozdrobienie i zmiany termiczne, zapewne wynik gotowania lub pieczenia” – dodaje prof.

Prof. Kobusiewicz przez ostatnie dwa lat uczestniczył w amerykańskiej ekspedycji, zorganizowanej przez Serengeti Genesis Fundation z USA i Uniwersytet w Dar es Salam w Tanzanii, kierowanej przez prof. Johna Bower'a. Jako jedyna uzyskała ona zgodę władz tanzańskich na prowadzenie prac wykopaliskowych na terenie Parku Narodowego Serengeti w Tanzanii.

PAP – Nauka w Polsce, Szymon Łucyk, Adam Lisiecki
reo
{mos_sb_discuss:7}

 
Aktualny PageRank strony pradzieje.pl dostarcza: Google-Pagerank.pl - Pozycjonowanie + SEO